I Will Be Back
Title : I will be back
Base story : Katekyo Hitman Reborn!
Genre : Drama , Romance
Rate : PG - 13
Pairing : S80 [Squallo x Yamamoto]
Author : เมฆาสีหมอก
WARNING!! Yaoi ALERT!!!
----------------------------------------------------------------------------------------------------
“ฉันขอออกไปเดินเล่นแป๊ปนะ” เด็กหนุ่มเรือนผมสีดำตัดสั้นตัวสูงรูปร่างเยี่ยงนักกีฬาตะโกนบอกใครอีกคนที่อยู่ในบ้านตนโดยขาก็ง่วนกับการใส่รองเท้าไปด้วย
“เอ๋? แต่ใกล้ถึงเวลาแล้วนะยามาโมโตะ” ใครอีกคนที่ว่าเดินออกมาจากห้องอาหารพร้อมกับถุงมือไหมพรมคู่ใจในมือ ใบหน้าอ่อนวัยฉายแววแปลกใจอย่างเห็นได้ชัด
“ไม่เป็นไรหรอกสึนะ ฉันไปถึงทันอยู่แล้วล่ะ” ยามาโมโตะ ทาเคชิตอบพลางยิ้มร่าตอบแบบฉบับของตน ก่อนจะหยิบดาบไม้ที่วางอยู่มาถือไว้ “นายล่วงหน้าไปก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันตามไป”
เนตรสีน้ำตาลฉายแววลังเล “เอางั้นเหรอ?” ซาวาดะ สึนะโยชิ ถามอย่างไม่มั่นใจ
“วางใจได้ ฉันไม่โดนพวกนั้นดักโจมตีหรอกนา” ยามาโมโตะว่าทีเล่นทีจริงตามประสาคนมองโลกในแง่ดี “ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”
“อ...อืม ถ้างั้นเดี๋ยวเจอกันนะ” ในที่สุดเพื่อนผมน้ำตาลก็จำต้องยอมแพ้พลางถอนหายใจก่อนจะโบกมือไปมาแทนการบอกลา เด็กหนุ่มร่างสูงโบกมือกลับก่อนจะเดินออกไป
รู้สึกผิดนิดๆ แต่ว่าตอนนี้เขาอยากอยู่คนเดียว...จริงๆ
ยามาโมโตะ ทาเคชิ เดินทอดน่องเรื่อยๆไปตามถนน พยายามปล่อยใจ และสงบจิตให้พร้อมกับการต่อสู่ที่กำลังจะมาถึงในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า แต่ก็อดนึกถึงคำพูดของพ่อไม่ได้
‘เพลงดาบชิงุระโซเอน แข็งแกร่งไร้เทียมทาน ไร้ช่องโหว่ใดๆทั้งสิ้น!!’
เขาเชื่อพ่อ...แต่ก็อดหวั่นใจไม่ได้ เพราะคู่ต่อสู้ที่เขาต้องประมือด้วย เคยเป็นว่าที่บอสของวาเรืยมาก่อน คงไม่ใช่คนที่จะชนะได้ง่าย ๆ แน่ ๆ
สเพลบี สควอลโล่?
ตั้งแต่เจอหน้าครั้งแรกตอนไปเดินเที่ยวในเมืองกับพวกสึนะ ยามาโมโตะก็รู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตและความเหี้ยมโหดของคนอย่างหมอนั่น และการพบกันครั้งนั้นทำให้เขาได้รู้สึกถึงความอับอายอย่างใหญ่หลวงของการพ่ายแพ้ที่น่าสมเพชเป็นครั้งแรก แล้วพอรู้ว่าต้องมาสู้ด้วยแบบนี้แล้ว เขาก็ไม่อยากแพ้อีกเป็นครั้งที่ 2
นั่นอาจจะเป็นเหตุผลหนึ่งที่ชักนำให้ไอ้คนบ้าเบสบอลอย่างเขาเข้าร่วมการต่อสู้ที่ไม่รู้ที่มาที่ไปแน่ชัด
“เฮ้! ไอ้หนูดาบญี่ปุ่น!!!” เสียงโหวกเหวกดังขึ้นข้างหลัง ทำเอายามาโมโตะสะดุ้งเฮือก และรีบหันกลับไป
โหเฮะ นึกถึงก็โผล่มาเลยแฮะ...เด็กหนุ่มร่างสูงคิดอย่างขบขัน แต่มือข้างขวาที่ถือดาบไม้ไว้ก็ตั้งท่าป้องกันตัว
สเพลบี สวอลโล่ ยืนอยู่ตรงนั้น เส้นผมสีเงินยาวถึงกลางหลังพร้อมด้วยเสื้อโค้ทหนังสีดำยาว และบูทดำ ทำให้คนเห็นอดสงสัยไม่ได้ว่า อากาศแบบนี้ไม่มีผลอะไรต่อหมอนี่เลยหรืออย่างไร
“หึหึ ฉันยังไม่ทำอะไรแกตอนนี้หรอก ไอ้ขยะสด!” ฉลามแห่งวาเรียหัวเราะในลำคอ “เอาไว้ขยี้แกในศึกคืนนี้มันสะใจกว่า!!”
ยามาโมโตะเลิกคิ้วสูง อะไรบางอย่างบอกให้เขารู้ว่า ...หมอนี้ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร...ดังนั้นเขาจึงลดดาบลงระดับหนึ่ง “ฉันไม่ยอมให้นายขยี้ง่ายๆหรอก” เด็กหนุ่มโต้กลับอย่างใจเย็น
“ฮ่า ๆ เดี๋ยวก็รู้ไอ้หนู” สควอโล่แค่นเสียงหัวเราะ “แต่ก่อนหน้านั้นฉันมีเรื่องจะคุยกับแกว่ะ”
คู่สนทนาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “หือ? อะไรล่ะ?”
ฟึ่บ!
โดยไม่ทันตั้งตัว เขาก็รู้สึกได้ถึงความเย็นวาบที่ลำคอ...บางสิ่งบางอย่างที่มีความคมจ่อประชิดผิวหนังบริเวณหลอดลมอยู่
“ประมาทเกินไป!!” สควอโล่พูดเสียงเหี้ยมในขณะที่มือซ้ายพร้อมดาบอันแหลมคมที่จ่ออยู่ที่ลำคอของอีกฝ่าย
“ไหนว่าจะไม่ทำอะไรไง” ยามาโมโตะเอ่ยเสียงเบาพลางยิ้มเฝื่อน ๆ เหงื่อเย็นเฉียบเริ่มไหลอาบแก้ม มือขวากำด้ามดาบแน่น...แต่ทว่าไม่อาจขยับได้
“ถึงได้บอกไงล่ะว่าแกน่ะมันประมาทเกินไป!” เจ้าของดาบตวาดใส่ “สำนึกใส่สมองแกเสียบ้างว่าใครเป็นมิตรใครเป็นศัตรู คนอ่อนต่อโลกอย่างแกน่ะ อยู่ในโลกใบนี้ได้ไปนานหรอก!!”
ยามาโมโตะเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง ทำอะไรไม่ถูกไปพักหนึ่ง มือที่ดาบไว้คลายออกโดยไม่ได้ตั้งใจ “อย่าบอกนะว่าที่มานี่...ก็เพื่อมาเตือนฉันน่ะ?” เขาถามอย่างไม่มั่นใจ
สควอโล่ยิ้มเหี้ยม “เพื่อที่ชาติหน้า ขยะอย่างแกจะได้ไม่เกิดมาบื้อแบบนี้ไงล่ะ ฮ่า ๆ ๆ”
เดาว่า...คำตอบคือ ‘ใช่’
ดวงตาสีดำของถูกเตือนไหววูบ หมอนี่ไม่ใช่คนเลวจริงๆด้วย...
แต่ความเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยของนัยน์ตา ไม่ทันรอดพ้นสายตาอันว่องไวของนักฆ่าไปได้ สควอโล่กัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิด ไอ้หนูนี่...มันน่าโมโหชะมัด!!! เขาสบถเบาๆกับตัวเอง
วืด!
สควอลโล่ลดดาบลงก่อนจะดึงคอเสื้ออีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้อย่างแรงจนจมูกแทบจะชนกัน ดวงตาดุร้ายทอประกายหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด “อย่ามามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น เอาความใจอ่อนและเห็นใจคู่ต่อสู้ออกไปจากหัวแกซะ!!!”
“แต่...แต่ว่า...”
“ถ้าแกไม่ใส่ฝีมือทั้งหมดของแก แกก็ต้องพ่ายแพ้และต้องตายในศึกนี้ ซึ่งหมายความว่าฉันจะเป็นผู้ชนะ และได้แหวนไป” นักฆ่าแห่งวาเรียขัด ดวงตาสีเงินทอประกายเหยียดหยาม และดูถูกอย่างเห็นได้ชัด “และแน่นอน ฉันจะต้องเป็นฝ่ายชนะแก ไอ้ขยะสด!!”
แววตาที่วูบไหวกลับมามั่นคงและแข็งกร้าว “ดาบของฉันแข็งแกร่งและไม่แพ้นายหรอก สควอโล่” ยามาโมโตะกดเสียงต่ำลง “และฉันจะแพ้ไม่ได้”
“ฮ่า ๆ พยายามเข้าไปเถอะ แล้วฉันจะรอดูว่าดาบที่แกภูมิใจนักภูมิใจหนามันจะทนดาบของฉันได้สักกี่น้ำ” เสียงดูถูกหัวเราะร่าอย่างผู้มีชัย ใบหน้าเจ้าเล่ห์ฉีกยิ้มกว้าง
“ได้นานกว่าที่นายคิดแน่ล่ะ” ยามาโมโตะตอบกลับก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปาก ทำให้สควอโล่เลิกคิ้วสูงด้วยความแปลกใจ เขาหัวเราะในลำคอทีหนึ่ง ก่อนจะปล่อยคอเสื้อของอีกฝ่ายให้เป็นอิสระ
“หึ ไอ้ไก่อ่อนที่ดีแต่ปากแบบนี้จุดจบมันไม่สวยทุกที เดี๋ยวก็ได้รู้กัน” เขาคลี่ยิ้มเหี้ยม สิ้นคำพูด ร่างของสควอโล่ก็กระโดดผล็อยเดียวไปอยู่บนหลังคาตึกข้าง ๆ ทิ้งให้เด็กหนุ่มพร้อมกับดาบไม้ในมือยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย...
ถ้าไม่ใช่เจ้าตัวคงไม่รู้หรอกว่า ในใจมันปั่นป่วนแค่ไหน
และแน่นอน ถ้าไม่ใช่สเพลบี สควอโล่ คงไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ตัวเขากำลังแปลกใจตัวเอง และดีใจ...เขาดีใจ และตื่นเต้นที่จะได้ประมือกับไอ้หนูดาบญี่ปุ่นนั่น....
qwwwwwwwq
ห้อง ๆ หนึ่งในคฤหาสน์วาเรีย...ที่ ๆ ตั้งแต่ชายหนุ่มผมเงินกลับมาได้แต่เดินวนไปวนมารอบห้อง ในหัวหมุนติ้วและทบทวนสิ่งที่ตนทำไปเมื่อครู่
นี่ตูทำบ้าอะไรวะเนี่ย! ทำไมต้องไปเตือนศัตรูด้วยฟะ!!?
ใบหน้าบูดบึ้งมองกระจก ไม่นานนักก็ปรากฏใบหน้าเจ้าของฮาฟวองโกเล่ริงพิรุณอีกคนขึ้นที่หน้ากระจก เออ เอาเข้าไป มองกระจกก็เห็นหน้าไอ้หนูนั่น!! นี่เราเป็นบ้าอะไรวะเนี่ย!!!
ความคิดสับสนปนเปประดังเข้ามาในจิตใจจนแทบตั้งรับไม่ทัน แต่สิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจคือ...เขาดีใจที่จะได้สู้กับนักดาบเหมือนกัน แถมไอ้หนูนั่น...ก็น่าสนใจไม่หยอก
สู้กับยอดฝีมือหลายคน ถล่มสำนักหลายสำนัก ทำไมมันไม่รู้สึกดีใจเท่านี้นะ?
“โว้ย ช่างหัวมันสิวะ!!” ในที่สุดก็ตะโกนออกมาอย่างเหลืออด แล้วตามด้วยเสียงบางอย่างแตกดังเพล้ง ทำเอาคนที่เดินผ่านห้องเจ้าของเสียงสะดุ้งโหยง
“ต๊าย สควอโล่เป็นอะไรไปเนี่ย?” ชายหนุ่ม(?)ทรงผมนำเทรนด์(?)อดถามขึ้นมาไม่ได้ มือข้างขวาทาบบนอกอย่างน่าหมั่นไส้
“คงไม่มีหูฉลามให้กินมั้ง ชิชิชิ” ชายหนุ่มผมสีบลอนด์ยาวปิดหน้าปิดตาไปเกือบครึ่งตอบพลางคลี่ยิ้มกว้างตามแบบฉบับของตน
“เฮ้ย! ฉันได้ยินนะเว้ยพวกแก!!” ไม่ทันไร เจ้าของเสียงโครมครามก็โผล่หน้าออกมาจากห้อง ใบหน้าถมึงทึงยิ่งย่นยับเมื่อเห็นว่าใคร.... “ถ้าไม่อยากโดนสับเป็นชิ้น ๆ ก็ไปไกล ๆ เลยเว้ย!!”
“จะเอาไหมล่ะ ชิชิชิ เจ้าชายกำลังเบื่ออยู่พอดี” ไม่ว่าเปล่า เบลก็ชักมีดออกมาประกอบด้วย
“ตายแล้ว ๆ พอเลยทั้ง 2 คน จะฟัดกันก่อนไปสู้รึไงเนี่ย!!” ยังดีที่มีคนห้ามทัพอย่างลุซซูเรียได้ทันการ ไม่อย่างนั้นคงได้ลาก 2 ผู้พิทักษ์ไปสนามแข่งแทน ลุซซูเรียหันไปหาเจ้าคนโวยวายเมื่อครู่ก่อนจะพยายามดัดเสียงเลียนแบบบอสใหญ่แห่งวาเรีย “สควอโล่ บอสฝากมาบอกว่า ‘ถ้าแกไปสาย ได้ไม่ตายดีแน่ ไอ้สวะ!!’ น่ะ”
ดวงตาสีเงินกระตุกด้วยความรำคาญอีกครั้ง... “เออ! รู้แล้วเฟ้ย!!”
qwwwwwwwq
“ยามาโมโตะ ทาเคชิ VS สเพลบี สควอโล่ เริ่มแข่งได้!!”
“เอาล่ะนะเฟ้ย!!!”
เมื่อการต่อสู้เริ่มขึ้น ทุกกระบวนท่าถูกงัดออกมาใช้ สายน้ำที่สาดกระเซ็นปนด้วยสายโลหิต ทุ่มพลังกายและฝีมือที่มีทั้งหมดเพื่อเอาชนะคู่ต่อสู้
แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นในใจของผู้ร่วมศึกทั้ง 2 ฝ่าย
นั่นคือ....ความลังเลใจ
ชั่วแวบหนึ่งของความคิด มันก่อเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาเมื่อปะทะดาบกัน ทำให้บทสนทนาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน แล่นเข้ามา
ความรู้สึกผูกพันอันแสนแปลกประหลาดเหนี่ยวรั้งดาบไม่ให้ถึงจุดตาย
แต่นั่น...ทำให้ฝ่ายหนึ่งเผลอเปิดช่องว่าง
“กระบวนท่ารุก กระบวนท่าที่ 9...”
บ้าที่สุด!!!
ความรู้สึกเจ็บปวดและชาวูบแล่นเข้าสู่กระแสประสาท ร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีเงินยาวค่อย ๆ ทรุดลงบนพื้นคอนกรีต นี่น่ะรึ...ความพ่ายแพ้... แล้วในที่สุดเขาก็สัมผัสได้ถึงพื้นแข็งที่ท่วมไปด้วยน้ำ
เจ็บใจ...ที่แพ้ แต่อีกความรู้สึกหนึ่งกลับบอกว่า...แบบนี้แหละ ดีแล้ว
พลัน สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างรูปทรงสามเหลี่ยมขึ้นมาเหนือผิวน้ำเบื้องล่าง และวิ่งตรงมาทางเขาด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ ฉลาม? หึหึ ไอ้พวกนั้นปล่อยออกมาแล้วเรอะ...แพ้แบบนี้ ไอ้บอสไม่ปล่อยให้อยู่รอดแน่...
วืด!
แต่แล้วเขาก็รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองถูกพยุงให้ลุกขึ้นยืน เขาเหลือบไปมอง แล้วก็พบว่าคนที่อยู่ข้าง ๆ เขาคือ...ยามาโมโตะ ทาเคชิ อยากผลักแขนนั้นออก แต่ตอนนี้ไม่มีแรงแม้แต่จะพูด...
ครืน! ตูม!!!
และแล้ว แผ่นคอนกรีตก็รองรับน้ำหนักตัวคน 2 คนไม่ไหว มันแตกร้าว และร่วงลงมาบนผิวน้ำเบื้องล่าง ยิ่งทำให้เห็นขนาดของเจ้าของครีบสามเหลี่ยมนั่นมากกว่าเดิม
ปล่อยไว้แบบนี้ ได้ตายทั้งคู่แน่! ยามาโมโตะ ทาเคชิ...ฉันจะไม่ยอมให้แกตาย!!!
“เอาฉันลง” สควอโล่เอ่ยเสียงเบา
“ไม่!!”
“อย่าทำให้ศักดิ์ศรีของฉันต้องแปดเปื้อนสิวะ!”
“แต่ว่า...”
“หนวกหูเฟ้ย!!” สควอโล่ตวาดลั่น ก่อนจะเงยหน้ามองอีกฝ่าย “แกชนะไอ้หนู แกเก่งกว่าฉัน แต่จะเก่งมากขึ้นหากแกทิ้งความใจอ่อนบ้า ๆ นั่นไปซะ”
“สควอโล่...” ยามาโตะเรียกเสียงแผ่วเบา แล้วเขาก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อคอเสื้อถูกกระชากให้ก้มต่ำ บางอย่างประกบริมฝีปากอย่างแผ่วเบา และเนิ่นนาน จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงกระซิบที่ใบหู
“ฉลามกระจอก ๆ ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก ฉันได้กลับมาทวงความพ่ายแพ้ครั้งนี้แน่ ยามาโมโตะ ทาเคชิ..”
ปึ้ก!!
ส้นเท้าถีบเข้าที่ท้องของยามาโมโตะอย่างแรงจนร่างของเขากระเด็นไปไกล เด็กหนุ่มรีบยันตัวขึ้นมา และหมายจะกระโจนเข้าไปช่วย แต่ทว่า มีเงาของสัตว์ขนาดใหญ่พุ่งผ่านเบื้องหน้าเขา และเข้าไปแทนที่พื้นที่ตรงนั้น....ตรงที่เขาเคยอยู่ ซึ่งนั่นหมายความว่า...
“โธ่เว้ย!” ยามาโมโตะสบถเบา ๆ สายตาจ้องมองผิวน้ำที่ปรากฏวงโลหิตที่แดงสดเป็นบริเวณกว้าง มือกำด้ามดาบแน่นจนสั่นระริก คำพูดประโยคสุดท้ายยังคงดังก้องอยู่ในหู
ไม่มีใครนอกจากเขาที่ได้ยิน
ไม่มีวันที่ใครจะได้รู้....นอกจากเขาและเจ้าของคำพูดนั้น
...
...
“...แล้วฉันจะกลับมา”
สควอโล่...ฉันจะเชื่อนายก็ได้...
†††††††† THE END †††††††
คู่นี้...นิต้ารีเควสมาค่ะ ^^
แม้จะนานแล้ว ก็เอามาปัดฝุ่นรีไรท์ใหม่อีกครั้ง
สควอกับยามะ?.... เหมือนเราจะเห็น 80s เป็นส่วนใหญ่เนอะ อิอิ
(เหมือนเราจะแต่งแต่คู่แรร์ หะๆ - -")
หวังว่าจะได้เจอกันเอนทรี่หน้านะคะ ^^
by.เมฆาสีหมอก
